Taste of Matisse

Red Bull shot

“Hé wat is dat?” vroeg ik bij het afrekenen in een tankstation. Op weg naar ’t Gooi blinken meneer Matisse en ik niet uit in fitheid. Volgens de pompstationmeneer zouden we van zo’n Red Bull shot echt gaan stuiteren. Een flesje van 60 ml belooft hetzelfde effect te hebben als een blikje van 250 ml. Drie euro, 27 kcal, 1000 mg taurine en 80 mg caffeïne per shot verder, gapen we nog net zo hard in de auto als voor de Red Bull boost. Erger: eenmaal bij mijn ouders valt meneer gewoon rechtopzittend in slaap. En het belangrijkste: het spul is niet te drinken.

Zwager kookt...

Wat is dat lekker om gewoon aan tafel te schuiven terwijl iemand anders kookt. Zwager in dit geval en dat doet hij standaard meer dan goed. Simpel volgens hem: een paar kilo botermalse runderhaas, geroosterde Roseval aardappelen, gemixte groenten en salade. Waar ik in de keuken regelmatig in de stress schiet, staat H. zo’n beetje fluitend te koken. Zus doet meestal de boodschappen en zwager kijkt dan gewoon wat hij ermee gaat doen (dit keer shopte hij zelf bij de Sligro). Om jaloers op te worden, want zo kook ik dus totaal niet. Op tafel stond ook dé portsaus die ik probeerde na te bootsen van een Portugees restaurant. H. legde globaal uit wat hij had gedaan: ui fruiten, fles port en goede fond erbij, flink inkoken, zeven en monteren met boter. Daarna kwam een gekarameliseerde portsaus terug bij stracciatella ijs en slagroom (nee niet zo’n spuitbus!). Hmmm!

Vet spel

De kerstdagen worden letterlijk en figuurlijk onvoorSPELbaar. Meneer Matisse probeert nog vrij te krijgen, maar moet in principe werken. Gezellig zeg. Nouja, met of zonder meneer wordt dat het ook met familie en… het vette spel van Paul de Leeuw (‘Winnaar Speelgoed van het Jaar 2009’). Na het lezen over bitterballen, bamihapjes, snackbakjes, masker, een zandloper en dobbelsteen bestelde ik het spel impulsief. Ouders waren er meteen voor in om het spel te spelen met kerst. Jammer eigenlijk dat er niet vaak spellen of kaarten tevoorschijn komen. Linda nr. 63 is ongeveer een ode aan die Hollandse gezelligheid. En ik moet bekennen dat ik daar ook dol op ben, zeker tijdens donkere dagen en liefst na iets als een kaasfondue of grillplaat op tafel. Pesjansen, pokeren, trivianten en ladingen toastjes met glazen wijn: heerlijk. Ik durf het ook bijna niet te zeggen, maar Ik hou van Holland is vaste kost op zaterdagavond.

Tagliatelle Bolognese

Een diepvriezer vol vlees, vis, vogels, soep, snacks, ijs, brood en dingen als goulash en babi ketjap werkt bij mij paradoxaal. ‘Je weet maar nooit’ is de gedachte waarmee ik lades volprop met eten. De halve familie zou plots voor de deur kunnen staan of je krijgt zomaar zin om een Pavlova te maken van ingevroren eiwitten… Dan is dat handig. Tegelijkertijd werkt het op je zenuwen: ‘Shit, moet dat nog niet op, is dit nog wel goed?’ Om de voorraad snel op te maken en de vriezer weer eens te ontdooien met de föhn. Maar dan heb je weer paniek omdat het zo léég is. Ooit vind ik er nog een handig systeem in. Om het idee te hebben enigszins economisch bezig te zijn, gooide ik een bak bevroren tomatensoep niet weg maar maakte er bolognesesaus van. Klinkt dat raar? Het werkte echt: gehakt, ui, wortel en knoflook bakken, de soep erbij en inkoken die handel. Ik weet dat proeven heilig is, en dat doe ik ook, maar vooral met mijn neus. Ruikt het niet tomaterig genoeg dan gaan er gehakte zongedroogde tomaten bij. En een handvol basilicumblaadjes. Koelverse kruidenpasta koken, parmezaan raspen en bellisimo wat een bolognesesaus.

Topchef Vips

En de winnaar is… jammer genoeg bekend. Dat betekent het einde van Topchef Vips. Wat een heerlijke afleveringen met de workshops van topchefs en alle stress in de keuken. In Baarn bakken finalisten Guus Meeuwis, Chimène van Oosterhout en Renate Verbaan Ierse biefstukken. Die gekeurd worden door de afgevallen BN’ers. Dat blijkt nog niet zo eenvoudig om voor de één een saignant en voor de ander een medium rare biefstuk te bakken. Het echte werk volgt in De Librije. Respect voor de drie vip-koks voor hun lef en kookkunsten. Met een jury van Sergio Herman, Lucas Rive, Jonnie & Thérèse Boer, Herman den Blijker en Hans van Wolde zou je toch acuut verstijven in de keuken? Chimène snijdt haar duimtop er bijna af, Renate zit met een bietenprobleempje en de commentaren van de chefs zijn niet van de lucht. Dat waren ze al niet gedurende de afleveringen, zeker niet van Sergio: “Wat een grote teringbende hier” en “Dit geef ik nog niet aan mijn hond”. De jury is ontgoocheld door Guus. Ik had hem eigenlijk ook ingeschat als winnaar. Maar Chimène blonk vanaf het begin uit in creativiteit, dus een terechte winnares.

De smaak van Bami

In de NRC rubriek next question staan vaak leuke vragen. Honderd daarvan zijn gebundeld in het boekje “Hoe sms’t een Chinees”. Zoals: 'Wie snoepen het meest: vrouwen of mannen? Hoe eet je een tompoes?' en 'Wat is het verschil tussen groente en fruit?' Uit de krant van 28 oktober: Hoe komt het dat Bami overal hetzelfde smaakt? Aan die vraag dacht ik toen ik op Bikken en Buizen las over Bami. Leuke vraag, maar de bami in Baarn smaakt toch echt anders dan die van een Haagse Chinees. Ok, het lijkt allemaal op elkaar, maar er is nogal verschil in kwaliteit van Chinese gerechten.

 

Sint & schoen

“Heb je gezien dat Sint in het land is?” vroeg meneer Matisse. Even dacht ik dat het vanuit zijn wereldvreemde gamewereld écht nieuw voor hem was. Sinterklaas die zaterdag ongeveer weg waaide was toch serieus al in NL. Ik vergis me in meneer. Hij vraagt of ik al in mijn schoen heb gekeken. 'In mijn schoen gekeken?', herhaal ik onnozel en verbaasd. Welke van de 83 die op de planken staan precies? Talloze pakjes bubbelgum tref ik in hoge hakken en slippers! Ik weet dat het niet het meest voor de hand liggend schoencadeautje is. Wel als je mij kent: niet gek op chocolade(letters), pepernoten, marsepein etc., maar kauwgom: jaaaa. Zo lief van meneer. En… kauwgom schijnt ook heel goed te zijn voor je concentratie. Voor de helderheid: die kauw ik níet op straat of waar dan ook. Er is zoiets als een kauwgometiquette: niet doen buiten de deur.

Bon Appetit!

De internetfilmpjeszondag duurt schandalig lang. Na Foodtubefilmpjes kijk ik alle gemiste afleveringen van Topchef Vips. Daarna was ik toch wel benieuwd naar de echte Julia Child. Ik weet dat ik beloofd heb er niet meer over te schrijven, maar na wat youtubefilmpjes begrijp ik waarom Child zo’n grote rol heeft gespeeld op Amerikaans kookgebied en in het leven van Julie Powell. Wat een vrouw! Maar of ze altijd zo geweldig kookte?

Foodtube

Wat doe je op een luie herfstige zondag als je alleen thuis bent? Met de filmpjes van Foodtube vliegen er zomaar uren doorheen. Van de presentatie What Not To Eat in 2010 en de geestige Ali B. die een tosti maakt, tot Pascal Jalhay over zijn nieuwe kookboek (die ik net deze week binnen kreeg). Toen ik het eetgebeuren zat was schakelde ik over naar de wijnfilmpjes. Een van de leukste wijnschrijvers van Nederland is Harold Hamersma. Jammer dat hij zo'n kort filmpje met Matt Skinner maakte. Het deed me in elk geval denken aan twee dingen. Dat ik wel een boek van Matt Skinner bezit maar er nog geen letter uit heb gelezen. En aan Bert, die zodra de wijn in de aanbieding was tipte 'Peter Leymann nú bij...' (ik kan in de war zijn met Robert Skalli die hij ook aanraadde). Wat zet je als begintune in bij een wijnfilmpje... Amy’s “Rehab”! Waarom meneer Matisse haar stug ‘Whitehouse’ blijft noemen is mij een raadsel. Hoe ingewikkeld kan het zijn, Amy = wijn.   

Pannenkoeken

Kookboeken over ‘lekker alleen eten’ of wat de titels ook waren, heb ik weggegeven. Ik dacht dat ik koken voor mijzelf geweldig vond en was zo arrogant om niet te begrijpen dat anderen het lastig vinden om voor zichzelf te koken. Niemand om rekening mee te houden en gerechten maken waar je bij tafelgenoten niet mee aan hoeft te komen. Wat wil je nog meer! Ik denk niet dat gemak het antwoord is, een risotto of witlofschotel is zo gemaakt tenslotte. Gemak grenst dan wel weer aan ‘comfortfood’ versus ‘troosteten’ (Ik breek even mijn hoofd over de verschillen tussen die 3). Hoe dan ook merk ik dat de klad erin sluipt bij solomaaltijden. Het lijkt wel of het hele receptengeheugen blanco is de laatste tijd, als ik ‘maar’ iets voor mezelf hoef klaar te maken. Behalve risotto is één van de eerste dingen waar ik aan denk: pannenkoeken! En dan eigenlijk met paddenstoelen, maar om die nu door de herfstregen te gaan halen ging me te ver. Met pancetta en geweekte porcini dan maar. Het lijkt wel een taart op de foto, maar ik vergeet altijd dat de fles maple syrup geen schenktuutje heeft en er meteen scheuten uitplonzen.

Julie Powell

Alwéér over Julie & Julia?! Na dit derde stukje houd ik erover op. Tijdens de vakantie met bloedheet weer, kon ik me onder de parasol slecht concentreren op het leven van Julie Powell in het gure New York. Met weer eens een slapeloze nacht ging ik verder waar ik was gebleven in Julie & Julia. Griezelig, zo herkenbaar veel dingen zijn. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat haar blog zo’n hit werd. Toch gaat bij Julie alles zó grandioos fout dat je als lezer begint te denken ‘Ah, het valt allemaal best mee met mijn leven’. Natuurlijk gaat er hier ook van alles mis in de keuken en ben ik beslist geen talent in huishouden. Maar taart op de stadsstoep laten vallen of het verslonzen van de keuken met maden als gevolg? Zo rampzalig is het ook weer niet. Net als het boek moet de film in de herkansing. Ik ben geweest, maar ondanks een zaal vol kakelende vrouwen miste ik een deel door in slaap te vallen. En nee, dat lag niet aan de film. Het nieuwe boek van Julie Powel verschijnt in maart 2010 (volgens Uitgeverij Contact). Hierin komt Julie's huwelijk op losse schroeven te staan omdat ze er een minnaar op na houdt. Heb je J&J gelezen: echtgenoot Eric lijkt daarin de perfecte echtgenoot. Schijn bedriegt of passie en een andere liefde overheersen? We'll see...

Michelle's moestuin

De Amerikaanse Sesamstraat bestaat 40 jaar. Speciale gast in de uitzending is de First Lady. Met Elmo legt Michelle Obama een moestuintje aan. Heel trendy trouwens: zelf je kruiden en groenten verbouwen. Volgens de Lekker zorgen steeds meer chefs (Jonnie Boer, Jacob Jan Boerma, Ron Blaauw) voor hun eigen producten’. Goed, alleen zie ik mijzelf nog niet tuinieren op ons Haagse balkon. Zonder groene vingers ben ik al blij dat ik de kruiden in de keuken in leven houd.

Mexicaanse kip

Uit eten was de bedoeling. Door meneer's gamesessie, kennissen die langs kwamen en eigenlijk omdat het altijd chaotisch verloopt, aten we gewoon thuis. Iets met kip dan maar: met chocolade en salade. Kipfilet schoonmaken blijft een rotklusje. Heb je ruim een half pond schoon en in blokjes gesneden, doe er dan voor de Mexicaanse versie à la Rudolph van Veen een half zakje tacokruiden, wat cacao en olijfolie bij. Laat marineren en snijd intussen 2 tomaten in blokjes, snipper 1 rode ui en hak een handvol peterselie of koriander fijn voor Picco de gallo. Smelt een reep extra pure chocolade en bak 2 tortilla’s in een droge koekenpan. Roerbak de kip gaar, giet er de gesmolten chocolade over en serveer met  de salade, sweet chilisaus en tortilla's.

Slagersbon

Bij de slager sta ik nog wel eens naar adem te happen van de rekening. Maar wat wil je met een bloedmooi stuk ossehaas. Na 3 vegetarische dagen vol paddenstoelen was het weer carnivorentijd. Slechte timing op maandag, want dan is de slager hier dicht. Dan maar AH-tournedos en dat werd ook best lekker met de portsaus en cabrales. Toch: in de verste verte niet te vergelijken met de slagers-ossehaas vandaag. Ik had veel te veel portsaus gemaakt; geen probleem om die twee dagen achter elkaar te eten.  Meneer Matisse heeft ossehaas bakken tot kunst verheven, maar intussen stond wel het huis blauw van de rook. De schaal inclusief rieten mandje in de oven zetten is niet zo’n briljant idee. Sterker: ik vond het zo stupide dat ik de cabrales door de keuken keilde en weigerde om ook maar iets aan de krieltjes, haricot verts en saus te doen. Met schaapachtige grijns serveerde meneer dan wel een verrukkelijke port-os, alleen ligt er nu een zielig verschroeid mandje in de vuilnisbak. De ossenstaarten gooi ik zelf maar in de pan, als de rietrookwolken zijn verdwenen.

Groentebon

Grappige bon dacht ik, toen ik er thuis nog eens beter naar keek. Natuurlijk kocht ik geen krul- maar platte peterselie. En nam ik geen 'goed gespelde' cantharellen maar cèpes mee. Met de limoenen maak ik geen Mojito maar een Caipiroska. Toch blijft dit op Rutten in het centrum van Den Haag na, met stip mijn favoriete groenteboer! Ik ben Eddy en Marry nog steeds een ossenstaartsoep verschuldigd. Beloofd, en die gaat er zeker nog komen. Met ossenstaarten van de naastliggende slager, die in geen jaren had meegemaakt dat mensen die soep of iets als kippenleverpaté zelf maken. Wil je in een klein buurtcentrumpje een onvergetelijke indruk maken, dan moet je daarmee aankomen ;-)

Nachthonger

Dat krijg je van wisselende diensten: honger in het holst van de nacht. Trek in een stok met ei & spek en met rosbief & mierikswortelmayo. Soms word ik een beetje gek van die verzoeken op onmogelijke tijden, maar over het algemeen… prima, ik bak en smeer wel.

Nieuwe Nespresso film

George Clooney is terug in de nieuwe Nespresso film lees ik in de mail. Dat moest ik zien. Zou ik een top-10 opstellen van de meest aantrekkelijke en sexy mannen op aarde, dan staat Clooney er in. En in een top-10 met beste acteurs zou John Malkovich hoog scoren. Nooit verwacht dat hij in een koffiereclame mee zou spelen. Het is trouwens niet 1 filmpje: je kunt kiezen uit 3 vervolgscenario's (klik dan niet het filmpje maar de link aan), leuk! Maak ik nu ook onvervalste reclame voor Nespresso? Een beetje wel. Sinds vorig jaar begin ik iedere dag met 2-3 nespresso's, niks else.

Paddenstoelen

De Catalaanse vis met herfstsaus van de Culinaire Kalender was een succes. Eerder probeerde ik al eens een zeebaarsrecept met rozijnen, saffraan en sherry van Nigella Lawson. Dat leek op papier zo lekker, maar was het niet. Bij de ‘herfstsaus’ met rozijnen blijken de paddenstoelen cruciaal: die geven het gerecht een heerlijk gronderige smaak. Paddenstoelen in alle soorten en maten vallen dan ook bij vrijwel iedereen die ik ken in de smaak. Ideaal voor vegetarische vrienden maar ook carnivoren missen hun vlees niet als je ze iets voorzet met zwammen, kastanjechampignons, cantharellen en cèpes. Met pasta, knoflook en verse kruiden bijvoorbeeld. Zo uit de pan met bechamel of nog handiger als je veel eters hebt: uit de oven. De Rigatone al forne maakte ik een paar keer voor een tafel vol eters. En voor wat minder eters linguine met citroen, paddenstoelen en tijm. Beide volgens recept van –alweer- Nigella Lawson (ik ben nu eenmaal gek op haar recepten, al zijn ze niet allemaal zo geslaagd). Mijn groenteboer heeft als het goed is dit weekend weer volop paddenstoelen  meegenomen. Wat te doen met die veilingverse bakjes ... iets met Port en Cabrales ofzo?

MJ & Oka

Met Chris en haar twee Dames spreek ik af voor This is it. Zakdoekjes voor weer een tranendal waren helemaal niet nodig. Niet met een nuchtere Chris naast me die wijst op de gruwelijk grote handen van MJ (nooit opgemerkt) en liever haar ogen dicht doet om die ráre bewegingen niet te zien. Volgens mij fluisterde ik redelijk hard door de zaal of ze niet goed was en of ze dan geen kippenvel kreeg. Dame I maande ons meerdere malen tot stilte. Tja terecht, want de repetitiebeelden met de dansers, muzikanten en MJ blijven indrukwekkend. Na Pathé lopen we naar Oka, waar Chris en dochters als familie worden onthaald. En ik ook een warm welkom krijg van gastvrouw Jojo Phang. Het eerste deel van de zaak bestaat uit teppanyakitafels, wij eten in het tweede restaurantgedeelte en beginnen met een hosomaki (binnenstebuiten sushi) amuse met tonijn. Dame I en II liggen een tijdje in de clinch over wakidori en teriyaki (allebei kip, maar toch anders) en de hele bestelling. Uiteindelijk worden het de Gyoza (vleespasteitjes), Yakitori (kipstukjes aan bamboespies) en een Tempura mix van gefrituurde garnalen, paprika, wortel en aubergine. Daarna volgen sashimi en sushi met ondermeer St. Jacobsschelp, tonijn, zalm, paling en krab. Heerlijk! Alleen dame II wil nog wel een dessert: een gebakken ijsbol die er helaas niet was, waarop ze een ander ijs-met-slagroom dessert krijgt. De geserveerde thee drinken we niet, koffie willen we wel. Behalve het eten is de bediening geweldig. Maar bovenal de drie Dames!

Twee vrouwen en hun kookpassie

“Kraaiend achter het fornuis” is de ergerlijke titel van een NRC-stukje (15/10) over de film Julie & Julia. Daarop volgt een lovende beschrijving over de dubbele boekverfilming. Julia Child groeide in de jaren ’50 uit tot de meest invloedrijke kok van de U.S. Julie Powell geeft haar suffe leven een nieuwe impuls door een jaar lang alle recepten uit het kookboek Mastering the art of French cooking te maken en daarover een blog bijhoudt. Het boek van Child geldt nog steeds als een klassieker en Julie’s blog werd zo populair dat ze werd overspoeld door de media met aanbiedingen. Ik schreef er eerder over en het gegeven is zo goed dat ik misschien wat te hoge verwachtingen had? Ik kwam gewoon niet door het boek heen. Meneer Matisse is gewend dat ik er in een paar uur, hooguit een dag een boek doorheen jaag. “Ben je nog steeds met dát boek bezig”  vroeg hij tijdens de vakantie. De film ga ik kijken en hopelijk gaat het dan niet over oeverloze, oninteressante uitwijdingen. En compenseert Streep als de luidruchtige tv-kok Julia Child de saaie Julie. Want Julie… tja, ik werd niet vrolijk van haar leven met boring baantjes en een brakkig huisje ergens in een buitenwijk van New York. Bij vlagen is ze dan weer heel geestig, dus dat boek lees ik hoe dan ook nog uit.

Penne met sugo fino

De stapel kranten die ik tijdens de vakantie niet heb gelezen, ligt er nog. Net als een berg bladen en nieuwe kookboeken. Ik hou daarvan, het idee dat er nog zoveel leesvoer ligt. Maar zo’n achterstand als nu is niet grappig meer. Snel beginnen dus met de nrc’s waar ik door de kookrubriek alweer in Portugal beland. De filmpjes op nrc.tv had ik ook al een tijdje gemist. Die kan ik beter niet opzetten als meneer Matisse thuis is. Hij ergert zich er rot aan, maargoed bij hem blijven weinig kookprogramma’s overeind. Ik vind de video’s en reacties wel leuk. En één leverde meteen inspiratie op: de Pasta van Sandro. Omdat de nadruk in de Italiaanse keuken ligt op eenvoud met ingrediënten van kwaliteit keek ik wat voor bliktomaten er nog in de kast stonden (Elvea en Campo). Biologische olijfolie had ik niet, wel een stuk goede parmezaan en een plant basilicum. Met de hoeveelheden knoeide ik wat. Als het goed was zou ik voor 2 personen over moeten hebben, maar ik at bijna alle saus alleen op. Bovenstaande foto is fraai, maar zo maakte ik het natuurlijk niet. In de haast schoot ik nog snel een paar foto’s. De camera is sinds een waterbad niet best meer en het gerecht ziet er simpelweg niet uit. Jammer dan, lekker was het wel.

Eetmisleiding

Soms is misleiding heel verstandig en moet je niet al te openhartig zijn over ingrediënten in een gerecht. Tot op zekere hoogte lukt het dan om mensen dingen te laten eten waarvan ze dénken het niet lekker te vinden. Lawson schrijft in haar boek “Nigella bijt” al ‘Vertel mensen alsjeblieft niet dat er ansjovis in de saus zit. Er zijn zoveel mensen met een ansjovisvooroordeel dat je er maar beter niet aan kunt beginnen het uit te leggen’. Een goed voorbeeld, want er blijft geen vissigheid over, maar een robuuste smaak die je zonder die visjes niet krijgt. Of neem wortel en selderij die vrijwel standaard in de Italiaanse keuken worden gebruikt. Dat kan ik er bij sommige mensen beter niet bij vermelden. De fout om aan een tante uit te leggen dat er zoete aardappel in de appeltaart was verwerkt maak ik ook niet meer. Ze keek me aan of ik stapelgek was geworden. In een enkel geval gaat het voor mijzelf ook op: ik gruwel van kippenlevers, maar lasagne wordt er écht lekkerder van. Hoe kom ik bij dit gecheat in de keuken? Door een recept op de culikalender. Rozijnen zijn taboe in huize Matisse, maar zolang ik die in gepureerde versie verwerk, is er niets aan de hand. Hetzelfde gaat op voor chocolade in gerechten als chili con carne: beter niet vertellen.

Catalaanse kabeljauw met herfstsaus

2 moten kabeljauw of andere witvis; 2 à 3 ons gemengde paddenstoelen; 5 g gedroogd eekhoorntjesbrood (cèpes); 1 el rozijnen; 1 el geroosterde hazelnoten; 1 gesnipperde sjalot; 1 knoflookteen; ½ dl slagroom; ½ dl witte wijn; olijfolie, zout.

Week de rozijnen 1 uur in koud water en het eekhoorntjesbrood 10 min in 1,5 dl heet water. Zout de vismoten en laat ze buiten de koelkast staan tot het bakken. Fruit de ui in 2 el olie op laag vuur tot hij zacht is en kleurt. Knijp de paddenstoelen uit en bak ze 3 min mee. Voeg dan het weekvocht van de cèpes en de wijn toe. Laat zachtjes 10 min koken. Pureer alles met de hazelnoten, uitgelekte rozijnen en de knoflook zo glad mogelijk. Doe door een zeef in een pannetje en voeg de room toe. Bak de paddenstoelen, leg de vis erbij en keer de filets eenmaal. Breng de saus op smaak met zout en serveer met de vis.

All you can eat

Op de eerste plaats is een uitnodiging om uit eten te gaan leuk. Meer dan leuk! Schoonouders weten exact welk restaurant failliet is en wat nieuw is geopend in de stad. Niet heel nieuw, maar waar voorheen het Amerikaanse Puck zat, is er nu een gekkenhuis ontstaan met de Japanner Sumo. Een ander woord is er niet voor het razend drukke restaurant op een vrijdagavond. Het ‘all you can eat’ concept is niks voor mij, maar met drie grote eters aan tafel is het alleen maar een voordeel. Ik ben de draad kwijt geraakt wat er aan sushi, yakitori, garnalen, krabsalade, inktvisringen en beef teriyaki voorbij kwam. Véél in elk geval. De mannen bleven bestellen. De bediening kwam nog even informeren dat er nog een half uur de tijd was voor, ja voor wat... nóg meer Japanse gerechten? In drie uur tijd kun je dus kiezen wat je wilt. En dat moet je dan ook opeten, want consumeer je niet alles dan wordt er een euro per sushi en € 2 voor overige gerechten in rekening gebracht. Op het eten valt in elk geval niets aan te merken: goed! Dat kwam zonder boete wel op.

Jam

It ain't too much for me. Avonden kan ik vullen met Jackson, zijn hele repertoire. Deze clip bijvoorbeeld. Ik dacht dat ik een gestoorde fan was, maar wie is hier meer fascinerend, Michael of het uitzinnige publiek?

Ode aan

“This is it” hakte er goed in. De tranen waren nog lang niet op na de film. Meneer Matisse is helemaal geen fan van Michael Jackson maar heeft gelukkig veel begrip. Stapels zakdoeken snufte ik er doorheen, alsof met vertraging tot me doordrong dat de King of pop toch echt wijlen is. Een keer of zes zag ik zijn concerten in Rotterdam. Een paar keer met mijn zus, die eerder over Michael schreef. Wat had ik hem dodelijk eh… slechte woordkeuze, wat had ik hem graag in Londen willen zien. Ik krijg al kippenvel van deze clip. Er zit niets anders op: nóg een keer naar de bioscoop.

This is it

Slechts 2 weken draait de film This is it in de bioscopen. Een intiem portret van Michael Jackson. Een achter-de schermen-blik en geschenk aan zijn fans. Als er één kant van mij sentimenteel dwaas is, dan gaat het over Michael Jackson. Driekwart van mijn leven verafgoodde ik de man én zijn broers. Werkelijk alles wat er op lp en cd gebied te koop was, kocht ik. Mijn vader draaide vroeger de stoppen eruit omdat ik Can you feel it keihard aan had staan, óf hij belde naar mijn kamer met “Iehie, oew, nú zender x opzetten: Jackson!”. Heel lief, al maakte hij ook een parodie van alle Michaelkreten. Gechoqueerd was ik door de dood van Michael. Maar droog hield ik het wel. Anders dan bij “This is it”. Zeker de halve film stroomden de tranen over mijn wangen. Door zijn geniale ritmegevoel en dans, zijn lijf dat magerder lijkt dan ooit. Zijn perfectionisme, energie, kinderlijk enthousiasme, nederige en respectvolle houding naar zijn muzikanten en dansers. Aan alle bolle ogen op het bioscooptoilet te zien was ik niet de enige. Wat ik me afvroeg na de film: At Michael nog wel behalve alle fatale pijnstillers?’ Hij ziet er in de film zó breekbaar uit dat ik alleen daarom al kon huilen. Wellicht komen zijn briljante dansbewegingen mede daardoor nog magischer over? Ik vind het mooi, maar dat vond ik hem al als ‘dun elastiekje’ in Don’t stop til you get enough.

Jamie's Amerika

Onze (lieve!) buurvrouw zorgde niet alleen voor de katten tijdens de vakantie. Ze werd meteen overladen met een stapel kookboeken. Voor mij, waar ik nog ‘iets mee moet’. Er bestaat ook zoiets als ‘leuk moeten’, want wat is leuker dan een stapel kersverse kookboeken doorlezen? Alleen: waar mee te beginnen? Jamie's Amerika dus. Het boek is bij vluchtig doorbladeren al watertandend lekker. Vlammende dandannoedels, NYC-arrabbiata met wodka, zeven zeeënsoep, heerlijk en kookvriendelijk. Want tja, waar haal je in hemelsnaam alligatorstaart? Kip of varkensvlees mag dan ook van Jamie. Vriend E. vertelde over Oliver bij Pauw & Witteman en een wedstrijd komkommer snijden. Heb je net als ik de uitzending gemist… zeker kijken.

Adeus Portugal

Meerdere vakantiegangers en meneer Matisse hoorde ik puffen “Ik kan geen eten meer zien”. Ik wel, méér Portugese gerechten se faz favor! Maarja, bij elke vakantie breekt die vreselijke dag aan dat je weer weg moet. Van heimwee naar huis heb ik nooit wat begrepen, vroeger al niet tijdens vakanties in Frankrijk, Zwitserland of Italië. Ik besef dat Portugese stukjes niet de meest spannende verhalen opleveren. Sterker, durf ik die foto’s wel te laten zien aan alle reislustige vrienden met hun reizen naar Australië, Thailand, Cuba of Amerika?! Ja, natuurlijk, ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik vooral alles van Europa wil zien. Geen verre reizen voor mij, uitgezonderd Chili, Suriname en Vancouver. Dat komt nog wel, ooit. Voor nu wilde ik nog even mijn voetstappen in het Portugese strand vereeuwigd zien.

Diner op de Rots

Voor Portugese begrippen waren we redelijk gehaast op weg naar het busstation. Silves, de voormalige hoofdstad van de Al-Gharb in Moorse tijden was de bestemming. De bustijden verzin je niet: er rijden er 2 om de 5 minuten en dan 3 uur weer niet. Faro dan maar doen. Volgens reisgidsen de ‘meest onderschatte attractie van de Algarve’. Wat er precies de moeite aan is om te bezoeken heb ik niet helemaal ontdekt, al was het een aangename middag. Nadat de taxi ons ’s avonds weer had gedropt bij het appartement in de oude Visserswijk Rossio, besloten we deze laatste avond naar O Penedo (‘de rots’) iets verderop in de straat te gaan. ‘Het mooiste uitzicht van de stad’ volgens brochures. De foeilelijke lift aan het strand moet je dan maar even vergeten denk ik. Op advies kozen we voor een fles Pequeono Pintor en beginnen met de petiscos: brood, boter, schapenkaas (Queijo de Ovelho), zwarte olijven en sardinepaté. De clams in knoflooksaus (Amîjo a Bolhão pato) delen we. Meneer Matisse kiest voor de verandering een soort kipkebab Espetada de Frango com batatas fritas. Ik bezwijk weer voor Cataplana de Marisco. MM was heel tevreden over zijn gerecht, ik niet over de foto daarvan (chaos) dus die plaats ik niet. De fotokwaliteit is niet best nadat mijn camera op de een of andere manier blanco heeft gestaan. Mijn vispan dan en MM’s dessert.   Omdat het zo rustig was (naseizoen) kregen we volop verhalen van de ober. En ik een glaasje Medronho (nee hè), wat volgens hem iedere Portugees drinkt als anti-katermiddel, bij griep en zomaar. Zes foto’s schoot meneer van mijn gezicht toen ik een slok nam. Die ga ik zéker niet plaatsen, yek wat een spul. Wel een heerlijke laatste avond!

Cave do vino do porto

Ontbijten in Portugal vond ik niet bepaald een succes. Bij Pastelaria’s wilde ik gewoon goede espresso en iets normááls eten in plaats van al die rollen, bollen en flappen met pudding, amandel, abrikoos en wat er verder ook in zat. Als alternatief waren er tosti’s, pannenkoeken, burgers en English breakfast. Ook niet mijn idee van een lekker ontbijt. Was ik nu zo lastig of is hier gewoon een gat op de horecamarkt? Veel restaurants zijn niet geopend voor elf uur, ook niet als er op krijtborden English breakfast stond. Dat kan met het naseizoen te maken hebben, maar raar vond ik het wel. Uiteindelijk kwamen we bij Cave do vino do porto terecht. Een omgebouwde wijnkelder van zo’n 200 jaar oud, waar een imposante hoeveelheid portflessen ligt opgeslagen in het donkere restaurant. Natuurlijk gaat geen mens binnen zitten bij een temperatuur van rond de 38°C, maar ik had geen idee dat er bij het vrolijke blauwe terrasje zo’n schat binnen verborgen lag. Iets met port gingen we dus zeker bestellen. Ik vrees dat we een imago hebben achtergelaten dat Hollanders niet goed snik zijn. Meneer Matisse bestelde Bife do Lombo com Molho de Porto Vintage e Queijo Cabrales – biefstuk van de haas met portsaus en Cabrales. Ik koos een dessert: Salade de Queijo com Tâmaras, figos pecos e Porto Velho – salade, fijne kazen, vijgen, dadels en siroop van oude Port.   Op de rare crackers na vond ik dit het lekkerste (late) ontbijt in dagen. Meneer was verrukt van zijn gerecht. Hij bestelde het gewoon nog een keer, zonder tierelantijnen: just the meat and sauce. De ober keek hem met schotelogen aan, maar vermande zich en vroeg of ik nog wat wilde. Dat werd prijstechnisch afgehandeld: ik kreeg een 30 jaar oude Port en de normale prijs voor het vleesgerecht werd berekend. Natuurlijk proefde ik de Tournedos Cabrales ook en die kwam meteen op de missielijst: hoe krijg ik die saus ook zo lekker?