Taste of Matisse

Tomyamsoep met gamba's

Pas was er een dag dat ik bedroefd, diep vertdrietig op de brug naar het water staarde. Op dat moment doken De Elders op. Vorig jaar waren het de zusters die (tevergeefs) een bijbel achterlieten en hielpen in het huishouden toen ik met krukken liep. Nu de broeders dus weer die bijgaand visitekaartje al achter lieten. Meneer Matisse vindt het fascinerend en wilde wel de discussie over het geloof aangaan. De zendelingen uit de naastliggende Mormonkerk komen van ver, zijn ontheemd en leren onze rare taal in korte tijd. Een bord tomyam met gamba’s ging er bij de Amerikaanse heren wel in. Het recept plaatste ik eerder hier.

De Toetjesclub

Samen met Je bent om op te vreten kreeg ik nog een zoet boekje: De Toetjesclub. Met als ondertitel “Troost-, feest- en andere fantastische desserts” van Karin Luiten. Dat komt goed uit, want deze week krijg ik twee avonden eters die mijn niet erg uitgebreide toetjesrepertoire wel kennen intussen. Tijd voor iets nieuws. Het boekje is in zes hoofdstukken ingedeeld: Snel & makkelijk, Stijlvol & romantisch, Gezond & slank, Ouderwets & gezellig, Troost & verwen en Feesten & partijen. De recepten die er voor mij uitspringen zijn minitaartjes met lemon curd, panna cotta’s met passievruchten, cheesecakejes met limoen en de soesjesberg. Die laatste is lekker simpel: je laat het bakwerk over aan de banketbakker, je hoeft de croquembouche alleen maar te stapelen. Eerder plaatste ik een recept voor zo’n soesjespiramide met karamel. In De Toetjesclub komt er een witte chocoladesaus bij met slagroom en de tip om los te gaan met taartdecoratiespullen, frambozen, aardbeien of eetbare bloemetjes. Dat dessert wordt het in elk geval en voor de andere avond de chocoladetaartjes:

Warme chocoladetaartjes

Als een mini-Vesuvius loopt de warme chocolade eruit zodra je je lepel erin zet. Machtig lekker. Ingrediënten: 60 g extra pure chocolade; 60 g boter; 1 ei; 1 el suiker; 1 el bloem; wat boter en bloem om in te vetten; garnering: poedersuiker

Verwarm de oven voor op 220 °C. Breek de chocolade in stukjes en doe ze met de boter in een kom. Laat in 1 à 2 minuten smelten in de magnetron, tussentijds goed roeren. Klop de eieren schuimig met de suiker. Mix het gesmolten chocolademengsel erdoor. Voeg de bloem toe door een zeefje en schep alles om met een lepel (nu niet meer mixen). Vet twee* soufflébakjes in met boter en bestuif ze met bloem. Doe het chocolademengsel erin. Zet de taartjes ± 10 minuten voor het serveren in de hete oven. Houd ze goed in de gaten: ze moeten van buiten stevig zijn, maar van binnen nog zacht. Als je aan de bakjes schudt of op de bovenkant duwt, mogen ze niet meer klotsen. ……Plots moet je *vier taartjes op bordjes storten, waar komen die andere twee ineens vandaan? Ik ga het recept proberen en zien hoe het uitpakt.

* Navraag bij Karin: het recept is voor 2 personen, er is een foutje in het recept geslopen.

Vissig weekend

Behalve sushi van Simonis kocht ik ook een pond zeeduivel en een kilo Palourdes Moyennes (clams). Overdreven veel voor een tweepersoons Cataplana. Dat vermoeden had ik al na de hartverzakking bij het afrekenen.  De Portugese visschotel met brood en sardientjespaté was geslaagd, maar wat te doen met de rest van de schelpen? Ik kwam uit op Spaghetti alle vongole die eigenlijk met platte peterselie had gemoeten. Maar het is zondag, geen zin in boodschappen en ik had nog verse koriander. Met Noilly Prat kwam het goed. Ik aarzel even om het recept te plaatsen, zo belachelijk simpel is het. Wel lekker, dus toch:

Spaghetti alle vongole in bianco

400 g venusschelpen; 150-200 g spaghetti; 2 fijngesneden knoflooktenen; 1 fijngesneden chilipeper of verkruimelde droge pepers naar smaak; olijfolie; groot glas Noilly Prat, gehakte peterselie of koriander.

Week de venusschelpen in koud water. Kook de spaghetti. Bak de knoflook en peper in olijfolie en voeg de schelpjes toe. Schenk de Noilly Prat erover en leg het deksel op de pan. Time het zó dat de pasta klaar is op het moment dat je hem bij de gekookte venusschelpen wilt doen. Strooi er gehakte platte peterselie of koriander over. Géén kaas, dat doen ze ook niet in Italië en het is perfect zoals het is.

Je bent om óp te vreten

Over ruim een week is het Valentijn en ik heb al wat klefs gekocht bij Jamin. Met beertjes en hartjes. Dat was nog niet eens het suikerzoetste cadeautje, maar al licht over de top van mijn niet erg romantische aard. Prompt daarop krijg ik het kleine kookboekje voor geliefden: “Je bent om óp te vreten” (Fontaine & Noë). Een lief boekje met lintje. Er staan prachtige gedichten in (zie onder). En verrassende recepten, zoals Andalusische theecake, Russische piroggen, Turkse sigaras en Pekinglikeur (geconcentreerde rundvleesbouillon). Voor Valentijn lijkt mij de Portugese cocktail wel wat.

Portugese verrassing 1 onbespoten sinaasappel; 6 kaneelstokjes; 100 g bruine suiker; brandewijn in een verhouding van 1:1 met het sinaasappelsap; 1 fles droge cava, prosecco of champagne

Schil de sinaasappel heel dun en pers hem daarna uit. Laat de schil samen met de kaneelstokjes twee dagen trekken in de brandewijn. Zeef de vloeistof en schenk er een beetje van in champagneglazen. Schenk de bubbels naar keuze erbij en roer het drankje door met een rietje.

   

Sushi to go

Drie wekkers en nóg presteer ik het krap een uur voor een afspraak in de stad verwilderd wakker te worden. Wonder boven wonder lukt het om op tijd te komen, maar vergeet ik te stempelen voor de tram. Bij de controleur kom ik ermee weg zonder boete, fjuuw. Na de afspraak ging ik linea recta naar de toko: voor paksoi, pepers, noodles en vergat mee te nemen waarvoor ik ging: de bonenpasta’s voor Sniffy nose noodles. Ik vervloekte mezelf even bij Simonis. Daar heb je namelijk alle tijd om na te denken. Het is daar steevast zo stervensdruk dat je je afvraagt of je ooit nog aan de beurt komt. Ik wilde per se sushi, want een ontbijt was er bij ingeschoten. “Met ètjes?” blerde de vismevrouw. “Ja!” riep ik terug. Ik ben gek op die ploppende tobiko en zalmeitjes. Met een sausje van soja, sesamolie, wasabi en sesamzaadjes, heerlijk om weg te prikken achter je bureau.

Vlammende dandannoedels

In de Chinese provincie Szechuan maken ze dit gerecht in enorme emmers die ze aan lange palen op hun schouders dragen. In China is ‘dan’ het woord voor paal, dus letterlijk zijn het ‘paalpaalnoedels’, legt Jamie O. uit in zijn Amerikaanse kookboek. Oliver noemt de szechuan en chili in het gerecht op het randje, ik noem het flauw, dus die hoeveelheden verdubbelde ik. Meneer Matisse vond het heerlijk, ik was minder enthousiast over het krokante gehakt met honing maar het is wel de moeite waard voor herhaling. Alleen dan beter. Aangepast recept voor 2 personen:

Vlammende dandannoedels

Zet een grote pan water op met een runderbouillonblokje. Roer 150-200 gram noedels door de kokende bouillon en kook ze volgens de aanwijzingen op de verpakking. Blancheer de laatste minuten gemengde groenten mee, zoals bimi in stukjes, haricot verts en paksoi. Roerbak intussen 250 gram gehakt in een droge koekenpan tot het goudbruin en krokant is. Doe er 1 el honing bij, roerbak nog even en haal de pan van het vuur. Wil je er paddenstoelen bij, bak die dan apart in een pan in chiliolie. Laat de noedels en groenten uitlekken in een vergiet en kieper ze in de pan met gehakt. Voeg 2 fijngesneden knoflooktenen en 2 el chiliolie plus 2-3 tl gestampte szechuanpeper toe met 2 el sojasaus en het sap van een 1/2 limoen. Meng alles goed en serveer in een voorverwarmde kom met een limoenpartje erbij.

Supermarkt rage

Met Suske & Wiske poppetjes, de wuppies en smurfen was ik ongeveer net zo knettergek als de kinderen die nu voor de Albert Heijn staan. Door de voetbalplaatjesactie word je door een uitzinnige groep kinderen belaagd zodra je de supermarkt uitkomt. Zeker op woensdagmiddag en zaterdag. Veel had ik niet nodig aan boodschappen, maar een dvd (Inglourious basterds) en bladen schroefden het aantal voetbalplaatjes op. De schuifdeuren zijn nog niet open of kinderen springen van alle kanten op je af met smeekbedes. Ik verdeel de buit over de kleinste kinderen met de minst grote mond (een zwak voor underdogs), terwijl de daklozenkrantverkoper met een grijns toekijkt. Die moet zich kostelijk amuseren om alle klanten die een horde kinderen over zich heen krijgen. Volgende keer kijk ik naar een nooduitgang. Bedankt hè meneer AH, fijn die acties. 

Restaurantweek slash Crêpesdag

Mijn humeur – en dat van vele anderen – daalde tot het nulpunt vandaag, de dag waarop je kunt reserveren voor de Restaurantweek. De officiële opening is pas morgen, maar met diverse wachtwoorden kan dat eerder. Zo’n 1500 mensen per seconde proberen een reservering te maken, met als resultaat dat de site overbelast is. Een lunch bij de nr. 1 op mijn lijstje staat in elk geval en na uren pogingen doen voor andere reserveringen was ik er klaar mee. Er moesten nog boodschappen gedaan worden. Door de regen, dus het humeur zakte tot min nul. Daar heeft de Indiase supermarkteigenaar geen last van. Die stond nog net niet te schaterlachen om mijn bizarre boodschappen. Cheeseburgers, Vietnamese loempia’s, koeken, boter en … gecondenseerde melk. Wat ik daar mee ging doen? “Nou, karamel maken”. Met schotelogen vroeg hij om uitleg, die natuurlijk vrij vreemd klinkt. “Het blik drie uur koken?! Ontploft dat niet?!” Nee echt niet. Hij gaat het proberen. En ik maak crêpe pomme caramel vanavond, door de culikalender die meldt dat het vandaag in Frankrijk la fête des crêpes is.

Betere wereld?

Waar een klein land groot in kan zijn: bij de ramp die Haïti trof is inmiddels 100,6 miljoen euro opgehaald. Als ik rijk zou zijn zou ik nog meer storten aan goede doelen. Er zijn er alvast weer twee bijgekomen. Gister keek ik naar Ivo Niehe die in Milaan Yolanthe Cabau van Kasbergen en Wesley Sneyder bezocht. De beelden van Yolanthes reis langs de projecten van haar stichting Stop Kindermisbruik in India maakten diepe indruk. Een sms naar 5757 volgde voor een donatie, en ik ben niet gelovig maar bid dat de stichting nog veel meer meisjes verlost uit die helbordelen. Waar ik het zeker niet droog bij houd is dierenleed. In Andalusië barstte ik al in tranen uit bij het aanzien van doodvermoeide paarden die een kar vol toeristen door steile straten moesten vervoeren. Bij de spot van World Society for the Protection of Animals (WSPA) breekt mijn hart, dus ook daar gaat een donatie naar toe (telefoon: 0800-1923). Waarom voelt het toch zo machteloos?

Koken & muziek

Het nummer Bloedend hart komt spontaan in me op bij deze bloedrode saus over een kalfsschnitzel met Italiaans gekruide aardappelen. Ik had net zo goed een zwart pastagerecht kunnen koken om heel hard te denken aan Back to black. Het gaat beide op, maar voor de tigste keer denk ik: c’est ça, het is niet anders. Survivor draaien is een beter idee. Terug naar de gerechten: als vooraf maakte ik een romige champignonsoep van ui, knoflook, rozemarijn, gedroogde paddenstoelen, het weekvocht daarvan, paddenstoelenfond, een scheut witte wijn, slagroom, peper en zout. Gepureerd en later weer wat champignonschijfjes meegekookt. De paprikasaus is een favoriet, daarmee maak je kip, rund en vis lekker, het recept schreef ik eerder hier.

Eten in 't Hofje

Altijd een verrassing wat er in ’t Hofje op het menu staat. Bij de ouders van meneer Matisse is het een ‘zoete inval’ en wordt Gastvrijheid met een dikke hoofdletter gespeld. Oppaskindjes, ouders en Hofjebewoners komen binnenvallen en worden meteen voorzien van koffie, thee of drank met zoete of hartige happen. Met ieders smaak wordt rekening gehouden, dus komt er een arsenaal aan gerechten op tafel: van lever, biefstuk en vis tot salades en groenteschotels. Dit keer kreeg de jongste gehaktballetjes in tomatensaus en de rest ossenhaas met pasta en gemengde salade.   Zoete desserts volgden voor de liefhebbers en een assortiment aan kazen met zelfgebakken brood. Van de kaasplank zijn mij Testun al Barolo en Grès des Vosges affiné au champagne bijgebleven: verrukkulluk! Een wonder dat ik de namen nog weet, de zelfgebrouwde Limoncello deed me weer de das om.

Daarom ben je dus dik

Zowel Viva als nrc.next belichten de foodblog thisiswhyyourefat. Volgens mij heb ik al die ranzige plaatjes eerder al eens zien opduiken (maar waar?). De site laat in elk geval zien tot welke culinaire wandaden de mens in staat is. Inzenders posten hun meest calorierijke happen, wat een smerige parade aan voedsel oplevert. Driedubbel dikke sandwiches met een pond bacon, baggervette burrito’s en baksels op een bed van boter en suiker. Volgens Viva biedt de site instant hulp, na een maand aan het chocoladeinfuus terwijl sportkleren sporen van schimmel vertonen. Van chocoholicdrang heb ik geen last, van sportneigingen evenmin, maar een foto van zo’n junkfoodmaal heb ik ook wel. Alleen druipt dat broodjes hamburger niet van het vet. Best lekker op zijn tijd. Komisch met Cola light ernaast.

Chinees restaurant

Vervelende afspraken probeer ik voor zover haalbaar altijd te koppelen aan iets positiefs. Vast stond dat zodra ik het ziekenhuis mocht verlaten we uit eten zouden gaan. Wat niet vast bleek te staan was het onderzoek. Waar de miscommunicatie vandaan komt is nog onduidelijk, maar het medische circus staat iets later gepland. Verbouwereerd én opgelucht zit ik later bij de Chinees Fong Shou. Liever was ik naar Han Ting gegaan, de nr. 2 in de top-100 beste Chinese restaurants. Fong Shou was de keuze van meneer Matisse, die warme herinneringen aan het restaurant heeft. Met een glas witte wijn, een schaaltje cassave en Tja Sui Kou (speciale Chinese pangsit met meer vleesvulling dan de gewone versie) en gembersaus buigen we ons over de menukaart. Meneer neemt de Tie Pan Mixed uit de Mandarijnse keuken. Ik blader meteen door naar de Sichuan keuken met pittige gerechten en verbaas me als altijd over alle spellingsfouten. Op aanraden van de gastheer (die meneer herkent en er al 22 jaar werkt) kies ik voor Shin Mee Njou Yuk (runderhaas met behoorlijk veel pepers). Erbij krijgen we een grote schaal mihoen. Goede gerechten en het decor is precies zo kitsch als je van een klassieke Chinees kan verwachten, inclusief een bruggetje over een 'geluksvijver' vol geld en goudvissen.

24 uur met...

In zijn programma (inmiddels het derde seizoen) brengt Wilfried de Jong 24 uur in één ruimte door met één gast. Die gast maakt en breekt het programma. Ik bekijk de uitzendingen meestal later via internet en dan meteen maar een paar achter elkaar. Een wereld van verschil of je kijkt naar Wilfried met een vrolijke Paul de Leeuw of met een manische Heleen van Royen waardoor de opnames nogal moeizaam leken te verlopen. Dit keer keek ik naar Kyteman, waarvan ik bij DWDD al onder de indruk was. En zocht er even de mooiste opname bij die ik kon vinden. Voor E.

Vage taal

Je hebt mensen die hun rekening-, sofi- en desnoods ook nog polisnummer kunnen opdreunen. Ik heb niets met cijfers, ben al blij dat ik mijn mobiele nummer kan onthouden. Boeken over taal zoals die van Paulien Cornelisse zijn ‘mijn ding’. Om die reden ben ik ook een veelvraat op mediagebied. Dan lees je een uitspraak dat iemand (Björk) zich een van de meest idiosyncratische personen noemt die er zijn. Idio wát?! Dat zegt dus zoveel als dat je een eigen stijl hebt. Behalve onbekende woorden ben ik ook gek op lijstjes en kom ik via Viva terecht op vaagtaal.nl met de honderd vaagste woorden en uitdrukkingen die je nóóit meer mag gebruiken. Dat roept associaties op met boeken als “Zeg nooit doei” van Hans Auer en “Heb ik iets verkeerds gezegd” van Jan Kuitenbrouwer. In de top-100 van vaagtaal staat veel kantoorjargon en ook al werk ik niet (meer) op een kantoor: vermakelijk herkenbaar. ‘Je ding doen’, 'doorcommuniceren' en ‘erg mooi, zeg maar’. Enzo.

Chocoladetaart

Soms zitten er wat van die zwarte dagen tussen, maar om op zo’n melancholieke cq labiele dag te bloggen is niet handig. De vorige tekst heb ik daarom verwijderd. Wel jammer van de fraaie taart die ik bij de bakker haalde voor meneer Matisse. Op herhaling dus en met een andere invulling dan vorig stukje. Eigenlijk wilde ik alleen verse croissants halen en kocht de chocoladetaart impulsief. Plus het grofste brood dat er lag, een appelflap en een tompouce. Bakkers hebben dat effect: dat je ogen groter worden dan je maag. En op depridagen koop je (nouja, laat ik voor mezelf spreken), koop IK veel te veel overbodig banket. Meneer vond het helemaal niet erg. De taart blijkt een soort Weense Sachertorte te zijn en ik had er zelf een kunnen bakken maar zo mooi als een patissier krijg ik gebak niet.

Spruiten

Lilliputkooltjes noemt het Voedingscentrum de okselknoppen van de spruitkoolplant. Zoals vrijwel alle kinderen gruwde ik van spruiten. Niet voor niets kreeg het Kinderboekenweek-geschenk 2009 de titel De wraak van het spruitje. Toch lukt het zwager ze zo klaar te maken dat het knapperige groene bolletjes worden die niet bitter, maar zoetig smaken. Met die gedachte nam ik een zak spruiten mee van de groentenboer, zapte door wat spruitenrecepten en deed uiteindelijk maar wat. Een varkenshaas in repen ging in een marinade met kerrie en chilipeper. Daarna in een wok en er weer uit. Een prei in ringen met de spruiten de wok in, de varkenshaas er weer bij tot de groenten knapperig waren en het vlees rosé. Walnoten erdoor scheppen, intussen aardappelen in ganzenvet bakken (niet op de foto) en klaar was het gerecht. Lekker? Ik denk dat ik volgend jaar maar weer een poging ga doen spruiten lekker te leren vinden.

Cadeaujas

“Heb je interesse in deze jas?” mailde Chris, met een foto. Zelf had ze het prachtding van wol en cashmere nooit gedragen en omdat het een heerlijk warme jas (Damo Donna) is leek het C. wel wat voor mij. Dat is het inderdaad, ik ben er superblij mee. Het zal wel weer heel onvrouwelijk zijn, maar ik heb een bloedhekel aan winkelen en kleding kopen. Als er toch wordt verwacht dat ik ergens leuk representatief op kom draven, dan ren ik net voor sluitingstijd (uitstel-uitstel) bij Vanilia of Claudia Sträter binnen om een outfit te kopen. Maar eigenlijk kan ik mijn moeder ongeveer mijn persoonlijke stylist noemen. Peperdure merken weet ze voor een koopje op de kop te tikken. Dat scheelt een hoop moeite voor iets wat mij matig interesseert. Ik hou van natureltinten, dus dat zit wel goed met de jas van C.

Leidse lunch

Tussen twaalf en een had ik gezegd en niet voor niets, ik ben nu eenmaal niet zo stipt en houd graag een tijdmarge aan. Het lukte om tussen die tijd in Leiden te zijn waar Chris al een doel voor ogen had: lekkere dingen inslaan voor een lunch bij haar thuis. Bij bakker Ùs Bertus haalden we allerlei broodjes en kocht C. Sûkerbôlle voor mij (Friese roots, dus gek op!). Bij de Italiaanse traiteur Olive Land proefden we salami en namen een pikante met pepers en bresaola mee. Daarop sloegen we nog kerstomaatjes, alfafa en kropsla in en was alles compleet voor de lunch. Heerlijk met een fles Blauer Spätburgunder erbij. De lunch vloeide over in nootjes en een tonijntapenade met Bordeaux Vieux Segonzac. Wel was ik meteen ontnuchterd door de vrieskou terug naar Den Haag. 

Knackworst

Bij de hamsterweken van AH zag ik de knackworstjes staan: 1=2. Dat is nostalgie die ik niet kan laten staan. Lekker op een wit broodje met tomatenketchup. Ik zit in een ontbijt/lunch crisis: waar nu weer dat brood mee beleggen. Ei, appelstroop, kaas, filet americain, rosbief, ik wist het even niet meer. Waarom niet een blik knakworsten opwarmen? Die wil meneer M. met mosterd en ketchup en ik met alleen ketchup en zoveel groenvoer als er in een broodje te proppen valt. Helemaal niet slecht.

Murth Mossel

Na jaren theatervoorstellingen van cabaretiers en stand up comedians was de liefde ineens over. Misschien omdat er wat te veel flauwe lolligheid voorbij kwam. Of genante taferelen waarbij een comedian niet werd uitgejouwd, maar het ijzig stil bleef in de zaal. Pijnlijk als het publiek zo reageert. Ik zag niets origineels meer, maar de belangstelling begint weer te komen, door comedians als Roue Verveer en Murth Mossel. Vanavond zag ik de show Status Aparte in de gids staan en die náám. Iemand kan toch niet écht zo heten? Hij vertelt er zelf over in onderstaande preview.

Another Day

Keer op keer kreeg ik op sites te zien dat de auteursrechten van Another Day bij Sony liggen en de clip niet vertoond mag worden. Frusterend, want ik wilde graag de samenwerking zien tussen Kravitz en Jackson. Was dit resultaat de bedoeling? Kravitz geeft toelichting.

Grr, een dag verder en ook onderstaande clip is verwijderd. Een korte remix is (nog) wel hier te vinden. Na bijna obsessief zoeken, dé versie weer gevonden: Another Day. Snel getaped voor Sony die ook weer verwijdert.

Maal van meneer

Na monteurs die de auto weer lieten starten, langs de kaas- en groentenboer en vier bigshoppers hamsteren bij AH had ik het wel gehad. Maar ik moest nog naar de apotheek en dodelijk graag ook, want dit kon zo niet langer. Met toestemming van meneer Mastisse kan ik rustig schrijven dat ik nachtenlang uit mijn slaap word gehouden door zijn gesnurk. Dat is door een fikse verkoudheid opgeschroefd tot nachtmerrievolume. Het blijkt een volkomen normale vraag in de apotheek te zijn dat je naar anti-snurkspul vraagt. Tot mijn verbazing beginnen klanten hun snurkellende uit te storten. Ietwat ongemakkelijk verlaat ik de zaak met Silence producten. Maar alles beter dan weer een nacht verkassen naar de bank in de huiskamer. Meneer voelt zich schuldig en staat erop te koken: “Waar heb je trek in?” Weet ik veel, doe maar wat, antwoord ik met een humeur en wallen. A. maakte een salade met rosbief en dille-mosterddressing en Linguine met paddenstoelen en parmezaan. Daar werd ik wel vrolijk van. Als Silence werkt sta ik morgen zeker zonnig op.

Kippilaf met perzik

Het begint een beetje te lijken op Jut & Jul, want na de Sloppy Joe kookte ik weer ongeveer hetzelfde als Christel. Boudewijn plaatste het recept op Daily stuff and more en na een discussie of rijst nu bij of in een pilaf hoort was ik wel benieuwd geworden naar het recept. Van de perziken werd ik eerlijk gezegd niet zo vrolijk. Maar diverse gerechten hebben intussen bewezen dat fruit en hartig prima samen kunnen gaan. Was het wat? Zeker! Meneer Matisse viel in katzwijm voor de schotel. En met rijst kan ik het nooit laten om dat in een geinige vorm te proppen. Dan lijkt zo'n kippilaf bijna chic. Ik weet de exacte hoeveelheden niet meer, maar heb ongeveer dit recept aangehouden.

Snuggie

Ik heb ‘m al maanden. Gewoon van de Blokker. Voor ze hier werden verkocht probeerde ik het via Amerika maar die prijzen waren niet grappig meer. Nu lees ik een column van Viva’s adjunct-hoofredacteur Jossine Modderman die het in eerste instantie lachwekkend vond, maar uiteindelijk briljant. En dat is het ook. Ik moet wel grijnzen om Jossine die van haar echtgenoot te horen krijgt “Je begrijpt wel dat je er dan niet uitziet als een Indo-Shrek, maar als een Indo-Smurf”. Ze eist een blauwe Snuggie en laat ik daar nu halve dagen in doorbrengen. Ok, je ziet er niet uit, maar geloof me: die lappen met mouwen zijn i-de-aal als je een koukleum bent. En ben je dat niet, dan voelt het in alle opzichten als een warme deken. Aanschaffen dus, zo’n ding.

Zondagontbijt

Op het Vivaforum zijn de meningen niet best over croissants als ontbijt. Zelfs de Consumentenbond wordt er bij gesleept, want die hekelt vette croissants. Maar er zijn mensen die een heuse Danerolles Hyvespagina hebben!? Croissants zijn zeker lekker en zo’n blik deeg is best ok als er geen bakker open is. Danerolles zijn vooral meneers ding, hij vindt het leuk om dat deeg op te rollen en er een soort hotelontbijt van te maken. Dat was vandaag ook de bedoeling, maar met een schuldige grimas bekent hij de reuzencroissants al gebakken en allemaal opgegeten te hebben na een nachtdienst. “Ik wilde er nog 2 voor je bewaren”. Jaja. Ik heb zo’n slecht karakter dat ik de situatie ga uitbuiten ;-) Dus kreeg ik als compensatie tijgerbrood met Bretonse boter, ei, parmezaan en rosbief. Tien keer beter dan zo’n laf croissantje met jam.

Toccata

Bloedmooie muziek en een erotische clip. Of nouja, dat is de bedoeling waarschijnlijk met al die wapperende haren en het extatische pianospel. Mooi is Vanessa Mae zelf wel, zie hier. en hier. Haar cd heb ik grijsgedraaid en nog steeds kippenvel. Ik ben een viooljunk. Een wonder, na een buurmeisje die er met lessen ongeveer migraine mee veroorzaakte in de buurt.

Kat & hond enzo

Kat en muis spel: het heen en weer gaan van uitlatingen. Als kat en hond leven: ruzie met elkaar maken. Pluk er wat spreekwoorden bij en het is van toepassing op je leven. Omdat je zelf niet voor de poes bent, in zak en as zit en het daardoor huilen met de pet op is. Dieren lijken het te voelen. De 1e van de 3 Airedale Terriers thuis voelde als van mij. Ik sleepte Boris overal mee naar toe, wandelde nachten met hem. Een kat is niet hetzelfde maar lijkt het ook haarfijn aan te voelen als het niet goed gaat. Zoë komt op mijn bureau zitten, kopjes geven, tranen wegnemen. Behalve wat oplopende emoties gaat het ok hier, maar fascinerend hoe dieren daarop reageren. 'Taste of Matisse' krijgt momenteel een wat bredere invulling. Het culinaire aspect staat even op een lager niveau.

Tomaten-raviolisoep

Of dat nu wel zo handig was, om te schrijven dat ik een ex-ana ben. Commentaar en sympathieke mails volgden, van familie en mensen die uit respect hun reactie niet op deze blog zetten. Het doet er niet toe, na al die jaren kan het die doofpot wel uit. Het gaat allang heel goed op eetgebied. Wat soms lastig blijft is de moeite nemen om voor jezelf te koken. Wat ik eerder fantastisch vond, maar dat enthousiasme is aanzienlijk verminderd. Het heeft toch wat treurigs om met een bord voor DWDD te eten. C’est ça. Vanavond maakte ik een simpele tomatensoep van ui, look, selderij, wildfond, kruiden en een pak tomatensap. Er ging even wat mis in de planning: de linzen bleken over datum, de feta rook eigenaardig, dus dan maar ravioli en geraspte parmezaan erin. Ook lekker.

Absolut Rock

De feestdagen zijn voorbij maar ik kreeg nog een cool cadeautje: vodka in een (imitatie)leren jas versierd met studs. Ik deel met meer vrienden een vodkaliefde, maar Absolut is absoluut niet het goede merk. Stolichnaya  en Parliament zijn favoriet. Het verschil tussen vrienden en mij is dat ik het levenswater niet puur drink, maar met veel ijsblokjes en Rose’s lime. Dus dat merk doet er dan niet zo heel veel toe. Eerder schreef ik er al bijna een soort ode over, want Caipiroska’s of Wodka-lime’s blijven een zwak. De Rock & Roll fles is bijna te zonde om open te ritsen.