Taste of Matisse

Zondagontbijt

Op het Vivaforum zijn de meningen niet best over croissants als ontbijt. Zelfs de Consumentenbond wordt er bij gesleept, want die hekelt vette croissants. Maar er zijn mensen die een heuse Danerolles Hyvespagina hebben!? Croissants zijn zeker lekker en zo’n blik deeg is best ok als er geen bakker open is. Danerolles zijn vooral meneers ding, hij vindt het leuk om dat deeg op te rollen en er een soort hotelontbijt van te maken. Dat was vandaag ook de bedoeling, maar met een schuldige grimas bekent hij de reuzencroissants al gebakken en allemaal opgegeten te hebben na een nachtdienst. “Ik wilde er nog 2 voor je bewaren”. Jaja. Ik heb zo’n slecht karakter dat ik de situatie ga uitbuiten ;-) Dus kreeg ik als compensatie tijgerbrood met Bretonse boter, ei, parmezaan en rosbief. Tien keer beter dan zo’n laf croissantje met jam.

La Place focaccia

Ooit regelde ik een Biotherm Homme arrangement bij Douglas voor meneer Matisse. Ondanks dat het product zijn favoriete merk is was hij er niet bepaald blij mee. En volgens mij de rest van het groepje mannen ook niet aan de ongemakkelijke houding te zien. Tja, daar sta je dan in een Rotterdamse parfumeriewinkel voor een of ander scheer-stappenplan. Een beetje vals zei ik “Nou veel plezier schat” en liep met een grijns naar boekenparadijs Donner. Terug in de Douglas zijn de gladgeschoren mannen aanzienlijk opgewekter dan voor de workshop. Meneer had alleen vreselijke honger. Anno nu zou La Place wel de laatste plaats zijn waar ik zou lunchen, maar destijds leek het een goed idee. Dat was het ook wel, want de focaccia met zalm is diverse keren thuis terug gekomen als lunchgerecht of zoals gisteravond met een kop soep. Zo maak je het:

Focaccia met zalm

1 pak focaccia (afbak van AH, kaas-ui of tomaat-olijven); pesto; 100 g gerookte zalm; alfafa en/of komkommer en tuinkers.

Bak de focaccia af, besmeer met pesto, verdeel 100 g gerookte zalm over beide focacciabroodjes en beleg met alfafa of komkommerplakjes en tuinkers.

Nachthonger

Dat krijg je van wisselende diensten: honger in het holst van de nacht. Trek in een stok met ei & spek en met rosbief & mierikswortelmayo. Soms word ik een beetje gek van die verzoeken op onmogelijke tijden, maar over het algemeen… prima, ik bak en smeer wel.

Reuze rozijnen krentenbol

“Heb je al wat gegeten?” en “Wat heb je dan gegeten?” Door het gekruk en de tijdelijk verminderde eetlust vielen er zomaar wat kilo’s af. En dat baarde meneer Matisse zorgen. Onnodig, want de trek is terug en ik had weer eens zin in een krentenbolwentelteef. “Is dat alles?” vroeg meneer, die zelf notabene niet aan ontbijten doet. ‘Het was een réuze rozijnenkrentenbol, kijk maar’ om de zak met de laatste bol voor meneers neus te houden. “Noemen ze dát een reuzebol!? Belachelijk! Dat bolletje is nog kleiner dan de normale krentenbol vroeger!” En zo werd nog een minuut of 5 doorgetierd over de bakkers en supermarkten van tegenwoordig… Wat mij betreft is het formaat prima, maar het is waar: ‘reuze’ is redelijk overdreven. Bij het eerstvolgende supermarktbezoek ga ik de omvang eens vergelijken, want hoe klein is een gewone bol dan wel niet?

Pan Bagnat

Uitgeschakeld en op krukken bemoei ik me toch een béétje in de keuken. Door het Pan Bagnat filmpje kreeg ik trek in dat ‘badend brood’; het ‘broodje gezond’ van de Côte d’Azur. Ooit kreeg een Fransoos het lumineuze idee een stevige salade Niçoise met stukken brood om te draaien en de berg salade tussen brood te stoppen. Zo fixte ik leunend op krukken een uitgelekt blik tonijn en ansjovis op olijfolie, een handvol Taggia-olijven, wat kappertjes, rode ui, knoflook, zongedroogde tomaat, tomaten en komkommer zonder zaad in blokjes door elkaar. Om de rest aan meneer Matisse over te laten, die een brood vulde met het mengsel, belegd met plakken hardgekookt ei en wat parmezaan om het brood onder flink wat gewichten te zetten. Eigenlijk is alles mogelijk met zo’n Pan Bagnat, maar als vulling houd ik dus de salade Niçoise aan als basis. Wat brood betreft kun je ook alle kanten op: ciabatta, focaccia, Turks brood, stokbrood, etc. Lekker hoor als buisbrood met Depp en Pacino in een maffiafilm en een Limburgse aspergesoep vooraf.

Eentonig ontbijten

Hoe ontbijt Nederland eigenlijk? Van de googleresultaten word ik niet veel wijzer. ‘Eén op de drie Nederlanders ontbijt niet’, ‘Kwart van de Nederlanders slaat ontbijt over’ en ‘Ontbijt bij Nederlanders steevast hetzelfde’. Die laatste hardnekkige ontbijtgewoonten vond ik interessant. Gelukkig behoor ik niet tot de 40% die al meer dan tien jaar hetzelfde ontbijt volgens Bakkerswereld. De wentel- en krenteltevenmanie duurde al genant lang (wéken, maanden?). Te saai en te gek voor woorden dat ik dag in dag uit brood stond te weken in een eiermengsel. Waar waren de broodjes met groenvoer of in elk geval iets in de richting van gezond gebleven? Die heb ik gevonden inmiddels, maar alweer slaat de eentonigheid toe. Broodje uit de diepvries in de oven (ik pieker er niet over om ’s ochtends naar de bakker te rennen), plakken tomaat met zwarte peper erop en terug in de oven. Intussen wat basilicumblaadjes en Parmezaanse kaas aan gort snijden. Dat op de gloeihete tomaat, kapje erop en klaar. Heerlijk! Kanttekening: een hartig ontbijt hangt tegen lunchtijd aan, een vroeg ontbijt móet zoet zijn (categorie croissant, crêpe).

Fryske sûkerbôle

Heel wat weekenden bracht ik vroeger door bij mijn Friese grootouders. Leuk hoor, al die pittoreske dorpjes en jachthavens, maar waar ik me altijd het meest op verheugde was het ontbijt. Met echt Fries suikerbrood. Het magazine Foodies besteedt er in het meinummer een artikel aan. Volgens bakker Roel Reindersma kunnen alleen echte Friezen suikerbrood bakken. Hij heeft gelijk, want AH of een bakker als ’t Stoepje ofzo, verkopen het wel, maar het is niet te vergelijken met de échte Sûkerbôle. Sinds vriend E. vertelde dat hij een week naar Friesland zou gaan, heb ik hem dus ook maar een keer of 86 op het hart gedrukt dat hij écht dat suikerbrood moest proeven. Ik weet niet zeker of hij dat als niet-ontbijter ook gedaan heeft, maar wel bracht hij heel lief bij terugkomst een Sûkerbôle voor me mee. In een vorm die ik nog nooit had gezien. Mijn oma haalde altijd een rechthoekig suikerbrood dat stijf stond van de karamel en kandijklonten. Heel anders dan dit grappige bolletje, maar beide erg lekker.

Gezocht: nieuwe manie

Met de krentel- en wentelteven moest het echt eens afgelopen zijn. “Is dat wel gezond, zoveel eieren per week” vroeg vriend H. Hij had iets gelezen over mediterrane landen waar er 20 eieren pp per week doorheen gaan en dacht aan de aanbevolen 3 eieren per week van het Voedingscentrum. Volgens mij heeft onderzoek uitgewezen dat het ‘vette’ eigeel geen invloed heeft op je cholesterolgehalte, maar is het advies dat toch te beperken als er cholesterolaanleg in de familie zit. Mij ging het helemaal niet om die eieren en cholesterol, maar om de eentonige ontbijten. Niet dat de manie spontaan verdween, ik vond gewoon dat het moest stoppen. Maar wat nu? Een parisienne met selleriesalade en pijnboompitjes, boulognepistolet met yorkham en bieslookmayo, ciabatta met chavroux (geitenkaas) honing, sesam en aspergetips … mwah wel lekker allemaal maar geen manievoer. Nog even verder zoeken, maar de volgende verslaving komt vanzelf wel weer opduiken.

Nog steeds... ontbijtteefjes

Zelfs meneer Matisse wil tegenwoordig liever wentelteefjes als ontbijt dan croque monsieurs of madames. Van gewoon wit brood of briochebrood weliswaar. De rozijnen- en krententeven vindt hij er niet uitzien. “Die korsten zijn verbrand!”. Nee joh, dat is Twentse krentenwegge en die randen zijn in de zak al donker. Vast ritueel: ei, snuf vanillesuiker, snuf zout en scheutje melk klutsen. Met kaneel, citroenschil of sinaasappelschil. In hete olijfolie wentelen, wentelen, wentelen en bestrooien met rietsuiker. Zo lekker. Met een nespresso bijna het perfecte ontbijt. Maar intussen wordt het eens tijd voor een andere manie...

Aziatische kipbaguettes

’s Avonds naar de supermarkt is ideaal: een oase van rust. Minder handig is het als de boodschappen laat in huis zijn en je nog steeds geen idee hebt wat je moet eten. Of liever gezegd: niet kunt kiezen. Ideeën zijn er altijd wel. Alleen heb ik op het moment suprême helemaal geen trek in Spaanse garnalen, salade of risotto. Japansachtig brood leek nog het beste bedenksel eerder op de dag. En dat was het ook. Op de foto lijkt het een ontplofte kruidentuin, er gaat inderdaad wel aardig wat groen in. Inclusief de felgroene wasabi waar ik weer eens zo kwistig mee was dat er nog net geen niesbui volgde. Meneer Matisse kwam tegen middernacht hongerig uit zijn werk en zag de foto. Of ik voor hem ook? Welja, in de herhaling en met succes. 

Aziatische kipbaguettes (2 stuks)

2 flinke el mayonaise; 1 el ingelegde gemberplakjes, gehakt; 1 tl wasabipasta; 1 el lichte sojasaus; 1 kip- of kalkoenfilet in plakjes; 1 el grof gehakte korianderblaadjes; 2 baguettes; ½ rode ui in dunne ringen; tuinkers; gemengde sla; olie; eventueel: geroosterd sesamzaad

Meng de mayonaise, ingelegde gember, wasabi en sojasaus in een kommetje. Bak de kip- of kalkoenplakjes in arachide (en evt. sesamolie) gaar. Halveer de broodjes en hol de onderste helft uit. Bestrijk beide helften met het mayonaisemengsel en verdeel er sla en tuinkers over. Leg daarop de kip/kalkoenreepjes, uiplakjes en strooi er koriander (en evt. sesamzaad over). Leg er de bovenste broodhelft op.

Broodje Martino

Als reactie op de Kapsalon schreef Peter (via mijn gastenboek op Smulweb) dat zijn zoon dat wel eens eet, maar thuis liever een broodje Martino maakt. Een broodje wat? Een dik belegd broodje met Filet Americain als basis. Een begrip in Belgie, compleet onbekend in Nederland lichtte Peter toe. Om het recept te plaatsen op zijn pagina. Die moest ik maken! De hoeveelheden heb ik aangepast omdat het een zondagontbijt was. Wanneer meneer Matisse uit zijn griepslaap is ontwaakt wil hij er ook één liet hij gister al weten. Voor hem wordt het een Italiaanse bol Martino speciaal (tomaat en ei extra). Voor mij werd het de speciaal, op een Parisienne. (Meneer Matisse kreeg onderstaande bol en vond hem heerlijk).

Broodje Martino speciaal 1 vers of afbakbroodje; Filet American; 1 kleine augurk; ½ sjalotje; pittige mosterd; ketchup; tabasco; zout & peper; 1 Romaatje; 1 ei Kook het ei (medium) hard. Snijd het tomaatje en ½ sjalotje in plakjes en hak de augurk fijn. Meng 1 el ketchup met druppels tabasco (hij hoort aardig pittig te zijn) en smeer de onderste helft van het broodje daarmee in. Smeer daarop royaal Filet Americain. Beleg met de plakjes ei, ui en tomaat en strooi de gehakte augurk, peper en weinig zout erover. Hol de bovenkant van het broodje eventueel uit en besmeer die met een dun laagje mosterd. Eet smakelijk!

Verhuizen, maar nu echt

Het moet er welhaast op lijken dat er een enorm landhuis of kasteel wordt verbouwd, want nóg zijn we niet uitverhuisd. Ik begin te begrijpen waarom verhuizen in de stress top-3 staat. Maar na komend weekend zal ik niet meer aankomen met verhalen over verhuisdozen en halve hernia’s van het tillen en slepen. De heavy ploeg (die met spierballen dus) sjouwt eind van de week de laatste loodzware apparaten. “Als je maar wel lekker eten hebt” eisten een paar vrijwilligers. Oh god daar gaan we weer. Met een etagère vol sandwiches, als ik de borden tenminste kan vinden in één van de dozen. Meneer Matisse wil ook alléén maar sandwiches. In rol-, driehoekige of vierkante vorm maakt niet uit, maar of ik pls niet met sushi of buitenissige dingen aan wilde komen. Wrokkig zocht ik op broodnet naar de meest abnormale recepten. Die vind je daar niet. Allemaal smakelijk, soms origineel, maar geen gekkigheid. Nu nog wat recepten selecteren, aanpassen of bedenken. Voor het beleg fiets ik naar de groente- en kaasboer, de Italiaanse deli en slager. Mini-broodjes, Fries suikerbrood en casino van de bakker. Zo begint het verhuisvoer weer vaste vormen aan te nemen. Voor de vrijdagavondploeg staat alvast: roti gepland. Echt een wonder dat ik dat gerecht nog kan luchten en zien, maar het blijft lekker. Al moet ik nog even een roti-verhaal checken van een culi-vriend, die beweert dat er saffraandraadjes in horen (?!).

Croque Monsieur & Madame

Eerder schreef ik dat de Croque Madame een weekendklassieker is in huize Matisse. Die weekenden zijn er niet echt meer sinds het 6-4 rooster van meneer. Twee dagen maak ik geen Croques. Zo gek ben ik ook weer niet, om krankzinnig vroeg op te staan voor tosti’s. Vrijwel alle andere dagen maak ik wel een Monsieur of Madame voor meneer Matisse. Tot mijn ergernis moet daar zo’n vreselijke currysaus bij (dat lijkt in tegenspraak met mijn bewering in Dat hoort niet! maar er zijn grenzen). Evengoed maak ik ze en zet de curryfles erbij. Met de kaas die er is, dus niet persé Gruyère. Aangezien ze al vet genoeg zijn besloot ik ze eens níet in te smeren met boter. Dat trucje werd genadeloos geproefd. Of ik dat niet meer wilde doen. Beboterde boterhammen blijken echt lekkerder. Ik heb nogal de neiging om te denken dat wat ik weet, anderen ook wel weten. Tot meerdere vrienden op de Croque Madame reageerden met “Wa’s dà dan?” Gewoon, een tosti met een spiegelei (één, maar bijgaande foto vond ik gewoon grappig). “Oooh, zeg dat dan.” Met mijn eetgepraat bezorg ik nogal eens wat mensen Grote Trek. Op de mail afgaande heb ik een Croque Madame-golfje veroorzaakt. Mooi zo.

Terugklapbrood

Zo noemt mijn vriendin M. uit West-Friesland gewone sneetjes brood. Zelf associeer ik het met vers Turks brood, die je meestal dubbelgeklapt in een plastic zak meekrijgt. Soms wisselt de Turkse eigenaar van zo’n zaak het brood in voor een nog verser exemplaar. Anderen geven je rustig oud brood mee. Als beginneling in Den Haag trapte ik daar nog wel eens in, maar nu niet meer. Knijp ik afkeurend in een brood van de avondwinkel dan is het plots ‘gratis’. Vanmiddag werkte dat terugklappen van de lap Turks brood niet, wat toch wel handig is voor in de fietstas, maar het ding was knoeperthard. Des duivels stampvoette ik terug naar de toko. “Niet vers” brieste ik. Nee, sputter, ik moest begrijpen dat Nederlanders knapperig brood willen. Iets met plastic zakken, daar worden die broden weer zacht van en écht –bij Allah: het brood was verser dan vers. Oh. Nouja. Ok dan. Het brood was inderdaad vers en niet zoals ik dacht ‘opgepiept’. Daar hoefde dus alleen nog een laag tzatziki op, geroosterde paprika, gebraden gehakt en groene pepers uit pot. Die tzatziki met uitdruipfases wel zelf gemaakt en als vooraf paprikaschuimsoep. Wat zoveel inhoudt dat je simpelweg blijft mixen en steeds het schuim in kommen schept. Chorizochips erover en klaar. Voor de EK-buis.

‘k Zag twee beren...

Beren zie ik vaak, niet broodjes smerend maar op mijn weg. Vanwege een buitengewoon talent tot piekeren (daarom maar 3 beren op de foto). Maar in dit verband dacht ik aan die beren toen ik broodbol zoveel stond te smeren. Ja, dat doe ik heel ouderwets voor meneer Matisse om zijn snackgedrag binnen de perken te houden. Ook dacht ik aan onze lunchcultuur. Daar heb ik regelmatig discussies over met onze zuiderburen. Onbegrijpelijk vinden zij ons lunchgedrag. Sputteren dat Nederlanders liever snel lunchen met brood, zodat ze weer op tijd naar huis kunnen helpt niet. Blikken vol onbegrip (“Waarom zout gij haast maken?” – ofzoiets). Toch lijkt de Belgische cultuur met lunches van 12 tot 4 met glazen wijn te verdwijnen. En dus? Staan ze straks wellicht ook broodjes te smeren. Ik probeer daar altijd nog wat leuks van te maken met bruine en witte kadetten, beschuitbollen etc. Dat gaat niet altijd even goed, de hagelslagbol tegen een broodje salami maar niet meer doen.

Haagsche bakkers

Wat bakkers betreft ben ik een vreemdganger. Ik hop van de ene naar de andere Haagse bakker. Heb ik er net één zo gek gekregen om weer croissantjes mét sesam in het assortiment op te nemen, dan ontdek ik weer een verrukkelijk multi-notenbrood bij een ander, die er ook zomaar pakken crackers bijgeeft ‘om te proberen’. Of die speciaal ‘soepbrood’ op de plank heeft liggen: zo gebakken dat het brood als soepkom fungeert. Grappig! Soms nemen bakkers het persoonlijk op als ik een tijd niet kom opdagen. Dat valt op, als je weken walnotenbrood bestelt en er valt plots een stilte. Het kan zijn dat de walnotenmanie zich dan heeft verplaatst naar pompoenpitten. En soms ben ik het moederlijke gevit van bakkersvrouwen zat (“Nee meis, dat is koolhydraatarm brood voor de slanke lijn, jij-moet-een-ander-brood-nemen”). Den Haag is nu eenmaal een stad met allemaal subdorpjes en extreem wisselende klantvriendelijkheid. Eén van de dingen waar ik reuze benieuwd naar ben als we naar de andere kant van de stad zijn verhuisd: wat voor bakkers zijn er in de buurt en is er een toko voor Turks brood vlakbij? Voor één bakker fiets of tram ik desnoods een half uur om: Hessing. Voor Haags ontbijtbrood, Woeste Knoeste en vooral: de Haagsche Kakkâh. Een lekker loodzwaar krentenbrood gevuld met spijs en noten. Gehèm recept van Hansefrans, De klène versie haal ik het weekend in huis, naast eigen baksels is het de vaste verjaardagstraktatie waar geen kruimel van overblijft.

Boterhampan

Sommige uitvindingen zijn zo geniaal simpel dat je je afvraagt waarom je zelf niet op dat idee bent gekomen. Zoals het slimme en hippe pannetje Ei-Catcher. Om een perfect passend eitje in te bakken op boterhamformaat. Zonder overhellend onhandig ei en lege stukken brood. Hiermee zijn de acht studentes van Ei-Catcher genomineerd voor de beste minionderneming van het jaar. Misdadig dat alle pannen zijn uitverkocht (en ik er nog geeneen heb), maar de allerlaatste is bewaard om op te bieden. De opbrengst gaat naar Stichting Edukans. Op 20 januari om 00.00 uur sluit de veiling. Bij het zien van de ei-catcher riep meneer Matisse meteen ‘Die wil ik ook!’. Ik verdenk hem er intussen van dat hij zijn cholesterolgehalte naar recordhoogte wil brengen, niet normaal zoveel eieren er doorheen gaan. Hoe slecht, want na het kuikenfilmpje van Jamie O. laten eieren een nare nasmaak achter. En ik maar denken dat ik met mijn blije adoptiekip heel verantwoord eieren eet. Dat idee is ook weer de wereld uit, maar een eiloos leven gaat niet lukken. Op Ei-Catcher staan al lekkere recepten, toch blijft dit dé weekendklassieker:

Croque Madame

Besmeer 2 sneetjes wit casinobrood aan één kant met een dun laagje boter. Strooi geraspte Gruyère over de niet-beboterde zijde van een boterham. Leg er 2 plakken achterham op en bestrooi ze met Gruyère. Wat versgemalen peper erover kan ook gaan kwaad. Leg de tweede snee brood er met de niet-beboterde kant op. Verhit een klein beetje boter in een pan op matig vuur. Bak de sandwich, beweeg hem af en toe en draai hem tussendoor om. Bak intussen een spiegeleitje. Zodra de korst van de tosti knapperig en de kaas gesmoten is doe je het spiegeleitje erop en is je Croque-Madame klaar. Het kan trouwens nog calorierijker met Béchamelsaus.               

Vitaal Bartje

Met een bakker om de hoek kom ik zelden meer bij de Bakker Bart. Dat is net even drie straten te ver. Anders dan de studententijd in Utrecht, toen ik daar de deur plat liep voor het Broodje van de Maand. Lekker vers en het ideale adres voor een goedkope einzelgängerlunch. Wat triest dat dé Bart op oudejaarsdag zo jong overleed aan een hartaanval. Op de skies en niet achter zijn favoriete galgenmaal met Vlaamse frites en frikandel. Hij begon in 1977 met de winkelketen Bakker Bart, die hij uitbouwde tot de grootste bakkerijketen van Nederland. Met gefronste wenkbrauwen lees ik de reclamefolder. Nogal ironisch dat “Vitaal Bartje” juist nu is verkozen tot broodje van de maand. Een extra gezond broodje met veel vitamines en pompoenpitten. Kaal te koop of belegd met hart- en bloedvatenboter, beenham, kaas, tomaat, scharrelei, komkommer en sla. Een verantwoord vitaal broodje? Net zo dubieus als de benaming “Vitaal Barjte” versus een dode Bart is de term “Broodje gezond”. Wat is er gezond aan een lading kaas, ham, boter en ei? Toch niet dat zielige blaadje sla en het verdwaalde plakje tomaat? Nouja, voor het vitale gevoel toch dat pompoenpitbroodje eens proberen. Drie straten verder lopen voelt vast al heel fit.

Gevuld brood

Wat doe je op inspiratieloze kookdagen? Brood vullen! Eén van de eerste dingen die ik leerde maken is stokbrood vullen met goed pittig gehakt (ui, knoflook, nasikruiden, sambal, ketjap, tomatenpuree). Simpel maar lekker en nog lekkerder met geraspte kaas erover die je in de oven laat smelten (ook al klinkt het wat vreemd in combinatie met het nasigehakt). Intussen is er een scala aan gevulde broden bijgekomen. Voor een euro haal je al een lap Turks brood en de vullingen zijn eindeloos. We zijn niet zo aardappelig en stampotterig aangelegd, dus liever wraps, roti, rijst, pasta, pita’s en allerlei soorten brood. Om het niet al te loeizwaar te maken hol ik stokbroden, ciabatta’s e.d. meestal uit, maar op (een herhaling van) Born2Cook zag ik weer een andere manier. Het brood in de lengte in vieren niet helemaal doorsnijden en dat opvullen met bijvoorbeeld onderstaande (aangepaste) vulling. Kijk voor meer recepten op brood.net.

Mediterraans gevuld brood

1 Pain de Boulogne (AH)
1 el ansjovispasta
2 el kappertjes
1 blik artisjokharten in stukken gesneden
100 g champignons, schoongeborsteld en in stukken gesneden

2 tenen knoflook, gehakt

6 grof gesneden zongedroogde tomaten op olie
200 g zachte geitenkaas
1 el olijfolie

peper, zout en rozemarijn

Maak vier diepe insneden in de lengte van het brood zonder het helemaal door te snijden. Verhit de olijfolie in een koekenpan en bak de champignons. Voeg de knoflook en wat rozemarijn toe en bak kort mee. Zet het vuur uit en doe de ansjovispasta, kappertjes, artisjok, zongedroogde tomate en geitenkaas erbij en breng op smaak met peper en zout. Meng alles door elkaar en vul hiermee de insneden van het brood. Zet tot gebruik weg in aluminumfolie in de koelkast of bak het brood meteen 10 minuten in de oven op 200 ºC. Lekker!